เด็กในวันนี้ คือผู้ใหญ่ในวันหน้า ปัญหาเด็กและเยาวชนที่มีแนวโน้มรุนแรงขึ้น แม้พัฒนาการและองค์ความรู้ในการดูแลเด็กนั้นจะมีมากขึ้น แต่ครอบครัวที่โอบอุ้มและฟูมฟักลูกๆของพวกเขามาอย่างดี อาจต้องตกเป็นเหยื่อให้กับเด็กที่มีปัญหา
จึงขอหยิบยกเอาบทความของ รศ.วันทนา จันทพันธ์ อดีตอนุกรรมาธิการการพัฒนาสังคมและกิจการเด็ก เยาวชน สตรีฯ วุฒิสภา คอลัมน์ผู้หญิงพลังบวกในสยามรัฐ มานำเสนอบางช่วงบางตอนดังนี้
“การนับอายุของวัยรุ่น ทางจิตวิทยาจะเริ่มนับจากวัยเจริญพันธุ์จนจบการศึกษา (ประมาณ 12-25 ปี) จากสถิติพบว่าวัยที่มีปัญหาที่สุดคือช่วง15-20ปี อารมณ์ของวัยรุ่นมีทั้ง รัก อิจฉา โกรธ เกลียด ริษยา โอ้อวด แข่งดี ทิฐิ อ่อนไหว หลงใหล วุ่นวายใจ สับสน หงุดหงิด อารมณ์ทางเพศ ไม่ว่าจะมีอารมณ์ใด มักจะรุนแรง เปลี่ยนแปลงง่าย ยังไม่เข้าใจว่าความพอดีคืออย่างไร การควบคุมอารมณ์ไม่ดี มั่นใจตัวเองสูง วู่วาม เอาแต่ใจ มักมีความเห็นอกเห็นใจกันเป็นพิเศษ วัยรุ่นจึงเกาะกลุ่มกันได้ง่าย วัยรุ่น (Adolescence)เป็นวัยที่มีความเปลี่ยนแปลงจึงเป็นที่มาของคำว่า "Storm and Stress" เป็นคำจำกัดความในเรื่องของอารมณ์เพราะคำว่า Storm คือพายุ Stress คือความตึงเครียดทางอารมณ์ หมายถึงความปรวนแปรของอารมณ์เปรียบเหมือนพายุที่มีกำลังแรง หากได้ใช้พลังมหาศาลนี้ไปในทางบวกจะเกิดประโยชน์สูงสุด ไม่ว่าจะเป็นด้านกีฬา หรือด้านที่สนใจ แต่ถ้าใช้พลังไปในทางลบก็จะสุดขั้วอาจทำในสิ่งผิดครรลอง ทั้งทางเพศและมั่วสุมกันทำอะไรก็ได้เพื่อสร้างความสนใจ และการยอมรับจากสังคม อยากเป็นฮีโร่เพื่อลบปมในจิตใจ แค่มองหน้าก็คิดว่าหาเรื่อง แท้จริงคืออยากมีเรื่องเพื่อแสดงออกให้เห็นความเหนือกว่าจึงเกิดการทำร้าย เข่นฆ่ากันได้ทุกเวลา จะมีอีกกี่ศพที่จะต้องสังเวยอารมณ์ วัยรุ่นที่ชอบสร้างปัญหามักมาจากครอบครัวที่มีปัญหา การขาดความรัก ความเอาใจใส่ ทำให้รู้สึกตนเองไม่มีค่า จึงต้องสร้างค่าให้ตนเองเพื่อให้พวกเดียวกันยอมรับ พวกเดียวกันจึงมักมีอะไรที่เหมือนกัน
มนุษย์ต้องการมีชีวิตรอดและต้องการการยอมรับ บางครั้งจึงต้องแลกด้วยชีวิต วัยรุ่นจะมีความสุขถ้าความต้องการได้รับการตอบสนองจึงจำเป็นต้องอยู่ในขอบเขตสายตาของผู้ใหญ่ ที่ให้คำแนะนำในสิ่งที่ถูกที่ควร เพราะสัญชาตญาณโหด (Brutal Instinct) นั้นมีในสมองของมนุษย์เหมือนสัตว์ร้ายผู้ล่า แต่มนุษย์ส่วนใหญ่ถูกกล่อมเกลาจากครอบครัว ศาสนา และการศึกษา ที่น่าแปลกใจเพราะสถานศึกษาบางแห่งเปิดช่องว่าง เป็นการเปิดโอกาสให้สัญชาตญาณโหดที่ถูกซ่อนเร้นไว้ออกมาทำร้ายผู้อื่น กฎหมายอาจลงโทษไม่ได้ แต่กฎแห่งกรรมจะตามล่าหลอกหลอนจิตใจไปชั่วชีวิต วัยรุ่นทั้งหลายลองไตร่ตรองให้ดี อนาคตยังอีกยาวไกล ความสง่างามของมนุษย์นั้นอยู่ภายในจิตใจ(Inner) ส่วนเสื้อผ้าการแต่งกาย เครื่องหมาย เครื่องแบบ เป็นเพียงอาภรณ์ห่อหุ้ม ผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ควรจะคอยดูแล ไม่ควรส่งเสริมให้เด็กทำอะไรได้ตามอำเภอใจเพราะวุฒิภาวะของเด็กอาจรู้เท่าไม่ถึงการณ์”